Eskiden öyleymiş, sipariş ile besteler, sarayda balolar ve kilisede müzik. Ama şimdi işsiz müzisyenler bir yanda, diğer tarafta köhneleşmiş kurumlar. Bir yanda İzmir Gençlik Senfoni Orkestrası, diğer tarafta müzik eğitimi bölümlerinde akademik konserler ile geleceğin müzik öğretmenlerini okul öncesi, ilköğretim ve ortaöğretim de görev yapmaya hazırlayamayan eğitim fakülteleri. Bir yanda Türk beşlerine dil uzatanlar diğer tarafta ülkemizin yetiştirdiği dünya çapında genç yetenekler. Yanlışlar ve doğrular acaba hangisi daha ağır basıyor?
